Kunst voor vrouwen

Mijn werk onderzoekt hoe beelden, geschiedenis en sociale normen beïnvloeden hoe vrouwen gezien worden en hoe vrouwen zichzelf zien in de wereld. Ik streef ernaar taboe te doorbreken en nieuwe beelden op tafel te leggen op weg naar emancipatie en bevrijding.

Hierbij staan drie dingen centraal

Zichtbaarheid
Veel vrouwelijke ideeën, ervaringen en verlangens zijn historisch onzichtbaar gemaakt of verkeerd begrepen. Door kunst wil ik deze verhalen terugbrengen naar het zichtbare en een nieuwe interpretatie bieden.

Stem
Vrouwen hebben lange tijd weinig zeggenschap gehad over hoe hun lichaam en identiteit worden voorgesteld. Mijn werk daagt die traditie uit en opent gesprekken over autonomie, genot, macht en betekenis.

Vrijheid van interpretatie
De kunst nodigt je uit om te kijken, te voelen en zelf betekenis te geven. Het gaat niet om één antwoord, maar om het openen van ruimte voor jouw interpretatie en reflectie.

Waarom dit thema belangrijk is

Vrouwen zijn vaak gereduceerd tot rollen of symbolen in cultuur en geschiedenis — bijvoorbeeld als moeder, muze, zorgzame partner of object van blik — in plaats van als volledige menselijke subjecten met eigen ervaringen en verlangens. De kunst op deze pagina onderzoekt hoe deze beelden zijn ontstaan en hoe ze vandaag nog doorwerken.

Uitnodiging

Ik creëer ruimte voor vrouwelijke identiteit en zelfbeschikking. De werken zijn bedoeld om vragen op te roepen, gesprekken te starten en vaste denkpatronen uit te dagen — niet om te dwingen wat je moet voelen, maar om je uit te nodigen tot eigen interpretatie en reflectie.

Intuïtieve vormen, geleid door anatomisch gevoel.

Kunst over vrouwelijke autonomie met als mascotte de 'Clitoris'

Talismannen voor heling van een geschiedenis van vrouwelijke onderdrukking.
De clitoris heerst als symbool voor vrouwelijke autonomie, zichtbaar maken wat jarenlang onderdrukt en weggecijferd is geweest.  Ik ijver hierbij voor vrijheid en  inspraak wereldwijd.  Een onzichtbaar genotsorgaan waar fantasie en abstractie de vrije weg mag gaan.

Geen enkele clitoris is dezelfde. Vorm, lengte en breedte variëren; zenuwbanen verschillen en reiken van ongeveer 7 tot 12 centimeter. Ook bloedbanen, gevoeligheid en ontwikkeling zijn uniek per lichaam.

Deze diversiteit vormt het uitgangspunt voor een reeks werken waarin metaaldraad en gevonden objecten met elkaar zijn verweven tot organische vormen. 

Jute staat symbool voor eeuwenoude vrouwelijk ambacht,  handenarbeid, kennis en zorg die generaties lang zijn doorgegeven. Vaak onzichtbaar, maar onmisbaar.

De geschiedenis van vrouwelijke arbeid in de juteambacht en -industrie is een verhaal van huisnijverheid, zware industriële arbeid en ook marginalisatie. Hoewel jute al duizenden jaren werd verwerkt, speelden vrouwen steeds een cruciale, maar vaak ondergewaardeerde rol in zowel de traditionele als de geïndustrialiseerde productie.

Diversiteit

Verminking

VGV wordt vaak uitgevoerd door traditionele praktijkbeoefenaars in bepaalde gemeenschappen en is meestal een sociaal of cultureel opgelegde praktijk. De opdracht komt vaak van familieleden of gemeenschapsoudsten, met als doel controle over het vrouwelijke lichaam, het afdwingen van sociale normen of het “bewaken” van seksuele autonomie. Hoewel de redenen cultureel en historisch gebonden zijn, veroorzaakt de praktijk blijvende fysieke en psychische schade en wordt wereldwijd door mensenrechtenorganisaties als een schending van de rechten van vrouwen beschouwd.

Vrouwelijke genitale verminking (VGV) – het afsnijden van de clitoris – wordt traditioneel uitgevoerd door oudere vrouwen binnen de gemeenschap. Het is meestal een sociaal of cultureel opgelegde praktijk, bedoeld om controle over het vrouwelijke lichaam uit te oefenen en seksuele autonomie te beperken.

De ingreep begint vaak rond de eerste menstruatie (11 jaar) en meisjes hebben geen zeggenschap. Wie weigert, kan worden uitgesloten, verbannen of zelfs vermoord, waardoor velen op de vlucht slaan.

Hoewel de redenen cultureel en historisch gebonden zijn, veroorzaakt VGV blijvende fysieke en psychische schade. Wereldwijd wordt het beschouwd als een ernstige schending van vrouwenrechten. Het werk maakt deze realiteit zichtbaar en roept op tot bewustwording.

Vrouwelijke Genitale Verminking  komt wereldwijd voor in verschillende landen en bij mensen van verschillende religies, zoals islam, christendom, traditionele animistische geloven en ook seculiere groepen.

Wereldwijd hebben meer dan 230 miljoen meisjes en vrouwen die nu leven VGV ondergaan.
Elk jaar lopen ongeveer 4 miljoen meisjes het risico om besneden te worden, dat is bijna 11.000 per dag.

De praktijk komt vooral voor in sommige Afrikaanse, Midden-Oosterse en Aziatische landen, maar ook in westerse landen zoals Nederland, België, Duitsland en Frankrijk gebeurt het soms nog achter gesloten deuren. VGV is vooral een culturele of traditionele praktijk en geen religieuze verplichting, ook al verbinden sommige mensen het met religie. De praktijk wordt vaak versterkt door ideeën dat vrouwen en meisjes moeten worden gecontroleerd, bijvoorbeeld over hun seksualiteit, zuiverheid en huwelijk

In Europa leven naar schatting rond 600 000 vrouwen en meisjes die VGV hebben ondergaan.

Ca 180 000–190 000 meisjes en vrouwen in 13–17 Europese landen lopen actueel risico om VGV te ondergaan.

De toekomst
Een weg naar verbondenheid en heling voor vrouwen wereldwijd

Vrouwelijke vrijheid 

In veel culturen en tijdperken zijn vrouwen gereduceerd tot rollen, lichamen of symbolen. Dit project onderzoekt hoe die beelden zijn ontstaan en hoe ze vandaag nog steeds doorwerken. 

Ik schep ruimte voor vrouwelijke identiteit en autonomie. De werken zijn bedoeld om vragen op te roepen, gesprekken te starten en vastgeroeste ideeën uit te dagen.