de clitoris 10.000 zenuwuiteinden bevat, 2 x zoveel als de penis
in opgewonden toestand de clitoris een erectie krijgt
zij geen enkele andere biologische functie heeft dan puur plezier
slechts 10% is met de blote hand of tong vindbaar
de clitoris ongeveer 10 cm hoog en 7 cm breed is
de clit een hele leven lang groeit tot zo'n 12 à 15 cm
de G-spot de clitoris is
er geen 2 hetzelfde zijn, elke clit ontwikkeld zich anders
Alle foetussen ontwikkelen zich met dezelfde cellen als basis voor de geslachtsdelen.
Pas na ongeveer 11 weken ontwikkelen deze zich verder. De clitoris en de penis zijn homologe organen die uit hetzelfde weefsel zijn opgebouwd.
Geen enkele clitoris is dezelfde. Vorm, lengte en breedte variëren
Ook bloedbanen, zenuwbanen en gevoeligheid zijn uniek per lichaam.
De clitoris is een vrij groot, onderhuids orgaan van gemiddeld 10 x 7 cm, dat zijn ongekende gevoeligheid dankt aan een netwerk van ruim 10.000 zenuwuiteinden.
Al die duizenden zenuwen komen samen in de kleine, zichtbare eikel aan de oppervlakte. Dat maakt die weggesneden weefselmassa bij VGV zo'n onbeschrijflijk fysiek en emotioneel trauma.
Erectie
Net als een penis vullen de onderhuidse zwellichamen zich met bloed, waardoor het hele orgaan opzwelt, stijf wordt en extreem gevoelig naar voren treedt. Het groeit niet spectaculair in lengte, maar neemt wel flink toe in volume en stevigheid.
De clitoris groeit een leven lang
Dit komt door hormonale veranderingen, met name na de menopauze wanneer de oestrogeenspiegel daalt en testosteron relatief een grotere rol krijgt.
Groei: Tussen de puberteit en het 30e levensjaar verdubbelt de clitoris al in omvang.
Na de menopauze: Tegen de tijd dat een vrouw in de 70 of 80 is, kan de clitoris wel tot 2,5 keer groter zijn dan in haar tienerjaren.
Als een clitoris in de loop van een leven tot wel 2,5 keer groter wordt (vergeleken met de puberteit), bereikt het orgaan op latere leeftijd — rond de 70 of 80 jaar — gemiddeld de volgende maximale afmetingen:
Hoogte (totale lengte): ca. 12 tot 15 cm (was 9 tot 11 cm)
Breedte (interne spanwijdte): ca. 8 tot 10 cm (was 6 tot 8 cm)
De gemiddelde verhouding verschuift op latere leeftijd dus naar een indrukwekkende 13 x 9 cm.
Opmerking: Deze groei vindt vrijwel volledig onderhuids plaats in de zwellichamen en de "benen". De uitwendige eikel (glans) wordt wel iets prominenter, maar verandert niet in een gigantische uitstulping. Het interne netwerk wordt simpelweg forser en voller.
Hier zijn drie redenen waarom "spelen" vanuit wetenschappelijk oogpunt zo belangrijk is:
Persoonlijke gebruiksaanwijzing: Omdat het orgaan bij iedereen anders gevormd is en de zenuwdichtheid varieert, is er geen handleiding. 'Spelen' is de enige manier om de eigen unieke anatomische kaart te leren kennen.
Neuroplasticiteit: Seksueel plezier traint de hersenen. Hoe vaker positieve prikkels worden ervaren, hoe sterker de neurale banen worden die genot registreren.
Stressreductie: Het negeren van het lustorgaan (zoals in de tijd van Freud) zorgde voor frustratie. Spelen zorgt voor de aanmaak van oxytocine en dopamine, wat letterlijk een tegenvergif is voor de 'hysterie' (stress) waar Freud het over had.
Dit fascinerende orgaan is lange tijd onderbelicht gebleven in de wetenschap en zelfs in taboe besluierd geraakt. Dat hebben we te danken aan Freud die stelde dat de clitoris het centrum was van de "mannelijk-kinderlijke" seksualiteit. Volgens hem was het de taak van een vrouw om tijdens haar ontwikkeling doorheen de puberteit de gevoeligheid van haar clitoris "over te dragen" naar de vagina. Indien ze niet in staat was om een orgasme te krijgen door enkel penetratie dan werd zij als onvolwassen en seksueel onrijp beschouwd. Dit zou lijden tot neurotisch gedrag, hysterie en frigide vrouwen.
Freud noemde de clitoris ook wel een "mislukte penis". Hij kon simpelweg niet verklaren waarom vrouwen een orgaan hadden dat puur voor plezier was, dus schoof hij het maar op een gebrek aan psychologische ontwikkeling.
Door de belangrijke invloed van Freud werd toen de al reeds grotendeels bekende anatomie van de clitoris uit de boeken geband. De anatomie die al reeds in kaart gebracht werd door Georg L. Kobelt in 1844 werd zo gebannen uit de anatomische boeken.
Pas in de jaren '60 en '70 bewezen onderzoekers zoals Masters en Johnson en feministen zoals Anne Koedt (met haar beroemde essay "The Myth of the Vaginal Orgasm") dat bijna alle vrouwelijke orgasmes in de basis clitoraal zijn, omdat de clitoris nu eenmaal het primaire lustorgaan is.
In 1998 kreeg de anatomische vorm van de clitoris opnieuw aandacht door Helen O'Conell en kreeg wat al meer dan 150 jaar bekend maar verborgen bleef, opnieuw aandacht.
De clitoris is het enige orgaan in het menselijk lichaam dat geen enkele andere biologische functie heeft dan het geven van seksueel genot. Het speelt geen rol bij de voortplanting of urinewegstelsel.
Er wordt nog veel te weinig gespeeld de dag van vandaag. Daar moet iets aan gebeuren...
VGV—het afsnijden van de clitoris, dichtnaaien en verbranden van de vagina—is een sociaal en cultureel opgelegde praktijk om controle uit te oefenen over het vrouwelijke lichaam en de seksuele autonomie te onderdrukken. De ingreep gebeurt bij kinderen tussen de babyleeftijd en 15 jaar. Zij hebben geen stem. Wie weigert, riskeert uitsluiting, verbanning of moord, waardoor velen op de vlucht slaan.
Elke 11 seconden wordt een meisjeskind onvrijwillig besneden
Dat zijn er 8.000 à 11.000 per dag
Elk jaar lopen ongeveer 4 miljoen meisjes het risico om besneden te worden
Vandaag zijn er meer dan 230 miljoen vrouwen genitaal verminkt
Wereldwijd hebben vandaag meer dan 230 miljoen levende vrouwen en meisjes VGV ondergaan.
Jaarlijks lopen nog eens 4 miljoen meisjes risico—bijna 11.000 per dag.
De praktijk is een hardnekkige traditie, geen religieuze verplichting. Het komt voor binnen de islam, het christendom, animistische en seculiere groepen, hoofdzakelijk in delen van Afrika, het Midden-Oosten en Azië.
Ook in Europa laat dit trauma diepe sporen na. Rond de 600.000 Europese vrouwen en meisjes leven met de gevolgen van VGV. In landen als België, Nederland, Duitsland en Frankrijk gebeurt het nog steeds achter gesloten deuren: naar schatting lopen in Europa nu 180.000 tot 190.000 meisjes acuut risico.
Mensenrechtenorganisaties veroordelen VGV wereldwijd als een ernstige schending van vrouwenrechten die levenslange fysieke en psychische schade aanricht. Dit werk doorbreekt het zwijgen, maakt deze realiteit zichtbaar en eist bewustwording.